Posts in Category: gastschrijver

Genieten van de kleine dingen

 

Ik ben Tineke den Boer, 60 jaar jong en 40 jaar getrouwd met een echtgenoot, die me maar hoeft aan te kijken en ziet of het goed gaat met me of slecht, 2 dochters, 1 schoonzoon en twee kleinkinderen, waarmee we proberen regelmatig naar de dierentuin te gaan om er toch even tussenuit te zijn. De dag erop neem ik mijn rust weer wel, maar het genieten met de kleinkinderen, daar heb ik alles voor over!

 

In de jaren ’90 van de vorige eeuw, kampte ik allang met regelmatige uitval vanwege rugpijn, spitaanvallen. Maar je staat er niet echt bij stil, je hebt jonge kinderen, die studeren, je werkt zelf gewoon, maar hebt eigenlijk altijd wel pijn.

Tot het op een bepaald ogenblik niet meer gaat, begin 2004, kon niet meer op of neer. Naar de huisarts, verwijzing neuroloog in Breda. Tja we zullen eens een MRI laten maken, weer 2 maanden wachttijd en 1 maand voor de uitslag. Ik,liep krom, sleepte met mijn linkerbeen. De arts keek me aan en zei: Ach mevrouwtje, jet is maar een kleine hernia en werd met een doos tramadol,naar huis gestuurd.

Die werkten niet, verzekering gebeld en met 3 dagen kon ik met mijn opgehaalde en betaalde MRI naar een kliniek in België. Wat een verademing! Je moest wel lang wachten voor je aan de beurt was. Er waren meer Nederlanders op het spreekuur dan Belgen.
Ik werd binnengeroepen en mijn MRI werd beken, meteen werd gezegd, een kleine hernia doet net zoveel zeer als een grote hernia. Ik zou de week erop geopereerd kunnen worden middels een microscopische operatie. Moest wel toestemming hebben van verzekering. Nou een heel gevecht, ik kwam daar onderop de stapel. Wij besloten toen in het uiterste geval,de operatieverslagen te betalen, maar net op tijd, na een vreselijk boos telefoontje van mijn echtgenoot, gaf de verzekering alsnog toestemming en lag ik snel op de operatietafel. Het valt mij op dat de Belgische artsen je als een mens zien, goede uitleg geven en je niet als een nummer behandelen.

Het jaar erop, de volgende operatie, 2 onderste wervels werden vastgezet, spondylodese of zoals de Belgen het noemen, arthrodese.
Een tijdje ging het goed, maar in 2007 een knieoperatie, knieschijf schoot telkens naar buiten, dus daarmee een poos zoet.

In 2009 werd de spondylodese van 2005 verwijderd en werden er 3 wervels aan elkaar gezet. Later volgde nog opnieuw een revisie van mijn knie reefplastiek. Je valt van de ene operatie in de andere, wordt de conclusie getrokken u heeft FBSS, oftewel Failed Back Sugery Syndrome!
Dan wordt er ook nog eens poly-artrose vastgesteld, slecht bindweefsel, weke delen reuma, maar je loopt op je tandvlees en blijft aan het werk, zolang mogelijk, thuiszitten is geen optie.

Je beseft het niet, maar eigenlijk, door alle pijn maar te negeren, doe je jezelf erg tekort en verknal je eigenlijk de hersteltijd. Je lichaam heeft hersteltijd nodig na weer een operatie, nadat je weer je grens bent overgegaan. Een keer in Nederland een wortelblokkade laten dien,mer zaten géén risico’s aan. Nou wel dus, heb er een blijvende totale klapvoet (dropfoot) aan overgehouden.
Je gaat een keer naar de huisarts terug, wordt naar de psycholoog bij de huisartsenpraktijk gestuurd, je probeert daar mee aan de slag te gaan, te accepteren wat er aan de hand is, in die tijd overlijd mijn moeder na een heel kortstondig ziekbed.
Ik werd niet wijzer van de psychologe. Gestopt, gezegd, het gaat goed: I’m fine.

Dit gaat gewoon maar door, tot ik tegen de huisarts zei, ik wil naar een goede eerstelijns psychotherapeut die mij echt gaat helpen met het vechten tegen die pijn, ik moet accepteren, maar niemand helpt me echt.
Daar ben in in 2015 terecht gekomen, had inmiddels alweer een duimbasisartrose operatie gehad. Dar heb ik heel veel geleerd in de sessies 1 op 1.

Ik werd met mijn neus op het feit gedrukt dat mijn pijn, rugzak, voortaan altijd met me meegaat. Ik kan ‘m nergens even parkeren of in een kluisje stoppen, de rugzak gaat overal mee naar toe.
Maar hij hielp me door oefeningen, door praten, door me dingen zoals ik ze ervaardde op te laten schrijven, vervolgens namen we dat door en leerde hij me omdenken!
Nu kan ik weer genieten, ondanks het feit dat ik daarna weer 3 operaties heb gehad. Ik heb het leven lief, ik ben wie ik ben, hoef me niet te verantwoorden, kan denken in oplossingen en niet meer in problemen.

Het gaat niet altijd goed, er zijn best nog moeilijke momenten, maar over het algemeen ga ik met een big smile in de rolstoel zitten en geniet van de kleine dingen. Vandaag van de eerste voetbalwedstrijd van onze kleinzoon van 5,5 jaar. Een aai over mijn rug, de zon die schijnt.

Yoga en (onzichtbaar) ziek zijn

We weten allemaal dat we in beweging moeten blijven. Maar wanneer je een aandoening of ziekte hebt, is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Want wat past dan echt? En wat kan je doen op een moment dat het jou uitkomt? Wat kan je aanpassen aan hoe jij je vandaag voel?

De titel heeft het natuurlijk al wel verraden. Mijn vorm van bewegen is yoga geworden.
Het heeft wel tijd gekost om hierin mijn weg te vinden. Om een manier van yoga beoefenen te vinden die echt bij mij en mijn lichaam past.

Mijn naam is Astrid van Rens. Ik ben yogadocente en ik heb fibromyalgie en het syndroom van Tietze. Beide aandoeningen zijn onzichtbaar voor anderen. Maar deze twee vormen van reuma belemmeren me behoorlijk in mijn privé en werkende leven. Er zijn zelfs momenten geweest waarop ik bang was dat ik geen yogalessen meer zou kunnen geven. Maar dat bleek heel anders uit te pakken! Het was juist de toename van mijn klachten die voor een belangrijke verandering zorgde…

Doordat het bewegen van mijn lichaam in sommige periodes zo beperkt was, moest ik heel creatief worden. Ik ging yogahoudingen aanpassen aan mijn mogelijkheden. Ik ging mezelf ook toestaan dat soms slechts 1 houding voldoende was. Dat mijn hele yogapractice uit slechts 1 houding kon bestaan.

Ik zal eerlijk zijn. Dit was geen eenvoudig proces. Het heeft me heel wat tranen en verzet gekost. Ik gaf al een aantal jaren les. Ik was gewend om veel meer te kunnen. Toegeven dat er een heleboel niet (meer) kan, leverde me echter ook iets anders op…

Ruimte! Ruimte om te ontdekken wat er wél kan.

En daarin zit voor mij de kracht van yoga. Yoga laat je mogelijkheden zien. Ik ben gestopt met te denken dat een houding maar op één manier uitgevoerd kan worden.

Wanneer je gaat vertrouwen op je lichaam, ontstaan er weer mogelijkheden. Ons lichaam geeft namelijk heel veel waardevolle informatie. En die signalen, onze lichaamstaal, moeten we weer leren begrijpen. Daarvoor is tijd nodig. Want door het ziek zijn, dagelijkse pijn en fysieke beperkingen is de communicatie met het lichaam vaak uit balans. We zijn gewend om vooral te luisteren naar de ‘stop-ho-halt’ signalen van ons lichaam. En dat is heel goed. Maar daarnaast zijn er ook nog de signalen van waar in je lichaam wel ruimte, zachtheid en ontspanning te vinden is. Iets wat ik, en velen met mij, heel hard nodig heb. Voelen dat het lichaam niet alleen maar pijnlijk is. Dat er ook nog iets anders voelbaar is.

Drie jaar geleden startte ik met yogalessen voor mensen met chronische pijn. Dit heeft ook voor mij persoonlijk veel veranderd. Ik moest nu echt met de billen bloot. Erkennen en naar buiten laten zien dat ik beperkingen had. Dat ik niet voldeed aan het ‘ideale yoga-docenten-plaatje’.

Maar de deelnemers aan deze lessen waren vanaf het begin zo open, zo leergierig, zo bereid om met mij op zoek te gaan naar hun vorm van yoga. Dat zorgde ervoor dat ik mijn eigen beperkingen steeds meer ben gaan zien als mijn kracht. Mijn bron tot creativiteit, ruimdenkendheid en flexibiliteit. Wat er voor zorgde dat ik dat ook de deelnemers weer kon meegeven.

En nu, precies drie jaar verder is mijn eerste online yogaprogramma bijna klaar. Een stap voor stap programma voor mensen met fibromyalgie. Ik wil nog veel meer mensen op weg helpen. Ervaringen en kennis delen. De kracht van yoga en meditatie laten ervaren.

Wat yoga en meditatie mij geven?

Ze geven mij de mogelijkheid om voorbij mijn beperkingen te kijken. Voorbij de pijnklachten en onzekerheden die mijn aandoeningen met zich meebrengen. Yoga en meditatie kan ik namelijk altijd beoefenen. Het is echt altijd en voor iedereen toegankelijk.

Het leerde me om iedere keer te kijken naar waar ik op dat moment ben. Ik neem de situatie zoals die vandaag is als uitgangspunt. Yoga gaat voor mij niet meer over diep buigen of ver strekken. Yoga gaat niet over een flexibel lichaam maar over flexibel durven zijn. Het gaat over de beperkende gedachten loslaten over m’n lichaam. Iedere keer als ik op mijn mat stap, nodig ik mezelf uit om dat te doen wat mijn lichaam op dat moment nodig heeft. Niet wat ik vind dat ik moet kunnen. Niet wat ik denkt dat ik moet kunnen. Yoga gaat over bewegen binnen mijn mogelijkheden. Yoga is er voor mij. Yoga is for Every-Body.

passion-led-us-here-kopie-2

Astrid van Rens is yogadocente. Ze leeft met fibromyalgie en het syndroom van Tietze die beide zorgen voor chronische pijnklachten. Astrid geeft yogales in diverse yogastudio’s en in een verzorgingshuis. Daarnaast biedt ze online yogaprogramma’s (met begeleiding) aan. Als ervaringsdeskundige heeft ze zich gespecialiseerd in yoga voor mensen met chronische pijnklachten, ziekte en fysieke beperkingen.

Meer informatie kun je vinden op www.astridvanrens.nl