Geen chronische pijn meer !

Als ik nu eens dat hele idee over mezelf en het feit dat ik chronische pijn heb, laat vallen, wat gebeurt er dan ?
Of beter gezegd : als ik mijn focus op de pijn nu eens op iets anders spits..
waarbij ik mij baseer op het boek dat ik onlangs heb gelezen van Gerbert Backx : “ De strategie van het geluk)
( p. 231, ‘Om te veranderen moet je niet bestrijden wat bestaat. Creëer een nieuw model waarnaast het oude zal verbleken)

Hoe kan ik dat nu praktisch gaan toepassen op mijn chronische pijn?

‘Vechten’ tegen pijn, hoe gebeurt dat ?
Dokters consulteren, internet afschuimen, boeken verslinden, eindeloos nadenken, raad vragen aan anderen, etc.
Dus, als ik de quote uit dit boek serieus wil nemen dan is hetgeen ik al jaren doe en nu nog intenser dan ooit, NIET de oplossing. Dat kan ergens kloppen, de werkelijkheid spreekt voor zich zelf ; ik voel nog steeds pijn en ik voel er mij bij wijlen alsmaar ongelukkiger door.

Het is wel niet onlogisch dat ik dokters raadpleeg, elke week wel es kroniek pain google, en op twitter meer dan 100 ltwitteraars volg die iets zinnig zouden te vertellen hebben ivm pijn.
Want, door dat te doen heb ik tenminste het gevoel dat ik niet bij de pakken blijf zitten, dat ik echt wel iets wil veranderen. Zo zijn we ook groot gebracht, stilstand is achteruitgang, slechte dingen zoveel mogelijk vermijden en als die er al zijn dan probeer je die zo vlug mogelijk de baas te zijn, de mond te snoeren, te verzuipen in pillen, pleisters, alcohol, tv kijken, slapen, etc.

Maar, wat het boek waar ik het hier over heb, nu zegt is ook meer dan waar.
Al dat vechten zorgt eigenlijk alleen maar voor stress, en dit is wel het laatste wat ik nodig heb want stress verergert alles alleen maar.
Dat gevecht bij mij uit zich bij mij ook op de volgende manier, en ik vrees dat dit niet alleen voor mij geldt.
De chronische pijn is bij mij stilaan een obsessie geworden, met daaraan vastgekoppeld, frustratie, een gevoel van machteloosheid en onbegrip, en die obsessie is op zich dus ook weer een vorm van vechten TEGEN iets.

Ok, als vechten geen goed idee is, wat is dan mogelijks een beter pad om te volgen ?
En toen kwam ik het volgende interessante stuk tegen in datzelfde boek nog steeds.
Vechten is het slechtste wat je kan doen, al dat denkwerk en onderzoek laat je beter over aan iemand die je vertrouwt en die je competent vindt binnen dit domein.

Wat kan ik dan wel doen als patiënt?
En dan staat er : het creëren van een interne toestand van welzijn.
Niet zozeer in de zin dat onze geest invloed zou hebben op ons lichaam, hetgeen ik eerlijk gezegd tot hier toe toch ook altijd heb gedacht. Maar eerder non-dualistisch bekeken, waarbij de geest een functie is van het lichaam, een onderdeel ervan, erbij van uitgaand dat alle onderdelen van het lichaam met elkaar in verbinding staan, zijn.

Goed, het creëren van intern welzijn, leven zonder stress, wat mij direct doet denken aan iets zoals levenskunst.
En daarover vind ik dan in het boek het volgende : “ Leven zonder stress vereist het cultiveren van de kunst van het aanpassen aan steeds veranderende omstandigheden.
( boeddhisme zegt : alles verandert, alles is vergankelijk)
En dan komt er iets heel interessant : “ Onthou dat stress niet het gevolg is van omstandigheden maar van een neen-houding.
“ Als je tegen iets vecht, zit je eraan vast. Zolang je ertegen vecht, geef je het macht. De macht die je eraan geeft is evenredig aan de kracht die je gebruikt om je er tegen te verzetten” (Anthony de Mello 1931-87)

Bam, lap !!
Net nu ik op het punt stond om voorbij de pijn vorm te geven vanuit de waarheid die voor mij bestond uit verbittering en wanhoop, net nu, kom ik dit tegen, en het voelt alsof er iemand aan mijn oren trekt en zegt: helaaaa manneke, zo niet he !)

Het rare is dat ik nu pas ook inzie dat die boodschap alle verscheidene keren tot mij is gekomen maar zonder dat ik de essentie ervan kan vatten. Dat ’niet-vechten’ komt ook terug in de boeken van Pema CHodron, waar zij het Maitri noemt, loving kindness. Zo had ik vorig jaar tijdens een zen retraite een gesprek in de keuken ’s avonds laat met iemand over mijn pijntoestand. Wat ik daar nu nog van onthouden heb is dat die persoon me erop wees dat ik niet de patiënt moet uithangen ; “don’t be a patiënt !” zei hij.
Ga zelf op zoek naar wat voor jou klopt en werkt, en hol niet achter elke nieuwe techniek of dokter aan in de hoop dat deze je zou kunnen helpen. Niet dat doktersbezoeken overbodig zijn maar het is een feit dat je je op den duur wel echt als een pijnpatient begint te gedragen en je je daar naar gaat gedragen.
Elke dag is een andere dag ,elke dag voelt anders aan, dat is ook zo bij de ‘normale’ mens. De ‘normale’ mens loopt ook wel eens moe, heeft ook es een mindere dag. Het gevaar sluit hem hierin dat je op den duur alles op die pijn zou gaan steken, en dat zou iets te gemakkelijk zijn.
Zoals de kindjes soms tegen elkaar zeggen als ze ruzie hebben : “ als wat je zegt ben je zelf !”, ergens is dat ook wel zo. Technieken zoals NLP zijn daar ergens op gebaseerd. Woorden en gedachten zijn onze programmeertaal die wordt opgevangen in een grote container. Als je daar elke dag een paar keer het woord ‘pijnpatent’ in gaat stoppen, dan zal daar na verloop van tijd ook ‘pijnpatïent’ uitkomen.
De wetenschap heeft aangetoond dat het woord nog altijd de meest directe manier is om neurofysiologie van de hersenen te beïnvloeden.

Begrijp mij niet verkeerd, ik bedoel zeker niet dat de pijn, de frustratie, de ergernissen, de moeheid niet aan jouw pijn kan gelegen zijn, en dat die enkel maar in jouw hoofd zitten en dus niet waar zouden zijn, dat bedoel ik zeker niet.
Langs de andere kant, als mn zegt dat het allemaal tussen je oren zit dan is dat nog zo gek niet bedacht. De pijn wordt ook bij de hersenen of bovenaan je ruggengraat gewaar geworden. Zonder de hersenen zouden we geen pijnprikkels kunnen ontvangen.

En dan is er nog het gesprek met mijn psycholoog. Daar hadden we het op een bepaald moment over tegen iets vechten en/of het aanvaarden van iets, en op wat voor dunne lijn dat balanceren is tussen beide. Het is niet zo simpel om daar de hele tijd een duidelijk onderscheid in te maken.
Ook vertelde mijn zenleraar me over aanvaarden dat het niet is waarvan je bijvoorbeeld kan zeggen : goed, vandaag, zaterdag de zoveelste om 9.30 heb ik dit nu aanvaard, voilà en nu kan ik verder met het volgende, mijn leven kan weer beginnen , het aanvaarden is achter de rug.
Want zo kwam dat voor toch wel over toen ik de paintoolkit had gedownload van de website de paintoolkit.org .
De eerste vereiste om met chronische pijn om te gaan is volgens die koolkit het aanvaarden, hetgeen de deur op een kier zet en van waaruit er dan verder kan gewerkt worden om de deur helemaal open te krijgen en erdoor te gaan bij wijze van spreken.
Ik vertelde dit aan mijn zenleraar en die zei me dat aanvaarden niet iets is dat je op een bepaald tijdstip beslist te doen of doet, maar dat het eerder iets is wat je elke dag opnieuw moet doen, aanvaarden, je probleem omarmen en er mee aan de slag gaan. Op die manier kon ik mij al heel wat meer in het woordje aanvaarden vinden.

Al die signalen, en toch nog bleef ik maar vechten tegen de pijn, wanhopig op zoek naar de nieuwste methode om ze te lijf te gaan. Gewoon omdat ik ook zo ben opgegroeid en ben opgevoed ; als je er maar genoeg voor doet, er voor vecht, je inzet met alles wat je hebt, dan zal het wel goed komen.
Wel ik ben op een punt gekomen waarop ik daar allemaal niet zo zeker meer van ben, integendeel, ik zou eerder geneigd zijn te zeggen dat het juist het omgekeerde is wat ik zoutmoeten en nu ook wel zou willen doen. Namelijk, het omarmen van mijn probleem, er samen mee op pad gaan, het niet verdringen, niet lam leggen, geen uitweg zoeken, maar er bij blijven.

Dus, laat los, geef je over, stop met de controle, stop dat eindeloos rusteloos zoeken naar een oplossing. En focus op de dingen die er zijn en ga daar mee aan de slag.

Comments are Disabled