Genieten van de kleine dingen

 

Ik ben Tineke den Boer, 60 jaar jong en 40 jaar getrouwd met een echtgenoot, die me maar hoeft aan te kijken en ziet of het goed gaat met me of slecht, 2 dochters, 1 schoonzoon en twee kleinkinderen, waarmee we proberen regelmatig naar de dierentuin te gaan om er toch even tussenuit te zijn. De dag erop neem ik mijn rust weer wel, maar het genieten met de kleinkinderen, daar heb ik alles voor over!

 

In de jaren ’90 van de vorige eeuw, kampte ik allang met regelmatige uitval vanwege rugpijn, spitaanvallen. Maar je staat er niet echt bij stil, je hebt jonge kinderen, die studeren, je werkt zelf gewoon, maar hebt eigenlijk altijd wel pijn.

Tot het op een bepaald ogenblik niet meer gaat, begin 2004, kon niet meer op of neer. Naar de huisarts, verwijzing neuroloog in Breda. Tja we zullen eens een MRI laten maken, weer 2 maanden wachttijd en 1 maand voor de uitslag. Ik,liep krom, sleepte met mijn linkerbeen. De arts keek me aan en zei: Ach mevrouwtje, jet is maar een kleine hernia en werd met een doos tramadol,naar huis gestuurd.

Die werkten niet, verzekering gebeld en met 3 dagen kon ik met mijn opgehaalde en betaalde MRI naar een kliniek in België. Wat een verademing! Je moest wel lang wachten voor je aan de beurt was. Er waren meer Nederlanders op het spreekuur dan Belgen.
Ik werd binnengeroepen en mijn MRI werd beken, meteen werd gezegd, een kleine hernia doet net zoveel zeer als een grote hernia. Ik zou de week erop geopereerd kunnen worden middels een microscopische operatie. Moest wel toestemming hebben van verzekering. Nou een heel gevecht, ik kwam daar onderop de stapel. Wij besloten toen in het uiterste geval,de operatieverslagen te betalen, maar net op tijd, na een vreselijk boos telefoontje van mijn echtgenoot, gaf de verzekering alsnog toestemming en lag ik snel op de operatietafel. Het valt mij op dat de Belgische artsen je als een mens zien, goede uitleg geven en je niet als een nummer behandelen.

Het jaar erop, de volgende operatie, 2 onderste wervels werden vastgezet, spondylodese of zoals de Belgen het noemen, arthrodese.
Een tijdje ging het goed, maar in 2007 een knieoperatie, knieschijf schoot telkens naar buiten, dus daarmee een poos zoet.

In 2009 werd de spondylodese van 2005 verwijderd en werden er 3 wervels aan elkaar gezet. Later volgde nog opnieuw een revisie van mijn knie reefplastiek. Je valt van de ene operatie in de andere, wordt de conclusie getrokken u heeft FBSS, oftewel Failed Back Sugery Syndrome!
Dan wordt er ook nog eens poly-artrose vastgesteld, slecht bindweefsel, weke delen reuma, maar je loopt op je tandvlees en blijft aan het werk, zolang mogelijk, thuiszitten is geen optie.

Je beseft het niet, maar eigenlijk, door alle pijn maar te negeren, doe je jezelf erg tekort en verknal je eigenlijk de hersteltijd. Je lichaam heeft hersteltijd nodig na weer een operatie, nadat je weer je grens bent overgegaan. Een keer in Nederland een wortelblokkade laten dien,mer zaten géén risico’s aan. Nou wel dus, heb er een blijvende totale klapvoet (dropfoot) aan overgehouden.
Je gaat een keer naar de huisarts terug, wordt naar de psycholoog bij de huisartsenpraktijk gestuurd, je probeert daar mee aan de slag te gaan, te accepteren wat er aan de hand is, in die tijd overlijd mijn moeder na een heel kortstondig ziekbed.
Ik werd niet wijzer van de psychologe. Gestopt, gezegd, het gaat goed: I’m fine.

Dit gaat gewoon maar door, tot ik tegen de huisarts zei, ik wil naar een goede eerstelijns psychotherapeut die mij echt gaat helpen met het vechten tegen die pijn, ik moet accepteren, maar niemand helpt me echt.
Daar ben in in 2015 terecht gekomen, had inmiddels alweer een duimbasisartrose operatie gehad. Dar heb ik heel veel geleerd in de sessies 1 op 1.

Ik werd met mijn neus op het feit gedrukt dat mijn pijn, rugzak, voortaan altijd met me meegaat. Ik kan ‘m nergens even parkeren of in een kluisje stoppen, de rugzak gaat overal mee naar toe.
Maar hij hielp me door oefeningen, door praten, door me dingen zoals ik ze ervaardde op te laten schrijven, vervolgens namen we dat door en leerde hij me omdenken!
Nu kan ik weer genieten, ondanks het feit dat ik daarna weer 3 operaties heb gehad. Ik heb het leven lief, ik ben wie ik ben, hoef me niet te verantwoorden, kan denken in oplossingen en niet meer in problemen.

Het gaat niet altijd goed, er zijn best nog moeilijke momenten, maar over het algemeen ga ik met een big smile in de rolstoel zitten en geniet van de kleine dingen. Vandaag van de eerste voetbalwedstrijd van onze kleinzoon van 5,5 jaar. Een aai over mijn rug, de zon die schijnt.

2 Comments

  1. Beantwoorden
    Denise Asad Khan-Maas 28 december 2016

    Mooi geschreven Tineke. Ook hier Geef ik je een dikke knuffel. Jij bent een sterke en lieve vrouw ❤??
    Liefs Denise, lotgenootjes van de groep xxx

  2. Beantwoorden
    Iris 29 december 2016

    Wauwww mooi geschreven Tineke!! … je bent een voorbeeld voor mij. .. dikke kusss ❣??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *