incroyable mais vrais

18.30 u, tijd om mijn collega af te lossen in de studie. Net een half uur pauze gehad, ben boven op mijn bed op de slaapzaal van het internaat gaan liggen. Mijn hele lijf doet pijn. Zonet een gram dafalgan, een bruine 600 en een tradonal retard 100 ml naar binnen. Volgens mij is dat bij iemand di zelden medicatie neemt voldoende om een dag in dromenland door te brengen.
Hier zit ik dan, in de studie met zo een 50tal leerlingen tussen de 12 en 15 jaar. Ik heb nog steeds veel pijn, vooral in mijn stomp nu. Fantoompijn.
Veel mensen kunnen moeilijk vatten wat dat is, fantoompijn of spookpijn. Hoe kan je nu eigenlijk pijn hebben in iets wat er niet meer is ?
Wel, als je het zo simpel verwoordt dan lijkt het ook meer op voodoo of hocus pocus dan en fenomeen dat wetenschappelijk is vastgesteld.
Ik ben dan wel geen wetenschapper maar laat mij toch maar eens proberen een duidelijke uitleg te geven over wat het nu juist inhoudt.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik in de loop der jaren dat ik mijn onderbeen kwijt ben, ook dikwijls getwijfeld heb aan die soort pijn. Dit kon toch onmogelijk waar zijn ; een knellend, brandend gevoel in mijn voet, mijn enkel om specifieker te zijn, die er helemaal niet meer is? Dat is toch te gek voor woorden. Het kan toch niet anders dan dat ik mij dit allemaal inbeeld. Die pijn zit tussen mijn oren ipv in mijn voet, dacht ik.
Wel, die laatste zin is in werkelijkheid nog zo gek niet. Wat is pijn juist en hoe werkt het ?
—— hier volgt stuk dat ik van wiki ga nemen over pijn en chronische pijn en ook van op site the paintoolkit, met verwijzing ernaar natuurlijk ———
Dus dit gezegd zijnde is het ondertussen 20.15u. De leerlingen hebben gestudeerd, gegeten en gespeeld onder mijn begeleiding en die van mijn collega..
Ik ben wel al zo ver gevorderd dat ik geen schroom heb om hen te vertellen dat ik een moeilijke dag heb en het lastig heb. Je zou ervan verschieten hoe empatisch jongeren kunnen zijn.
De medicatie zou ondertussen zijn werk al moeten doen, maar dat lijkt deze keer alle behalve het geval. Mijn onbestaande linkervoet zit stevig ingetapet, een paar kabels lijken over mijn kuit te zijn gespannen, mijn grote teen is verdoofd, de andere tenen tintelen, mijn wreef is heet en brandt.
Ongelooflijk toch, ik kan het gevoel, de sensaties van mijn onbestaande voet super gedetailleerd omschrijven terwijl ik over mijn andere voet helemaal niets te zeggen heb, die voel ik helemaal niet als ik er mij niet op concentreer.
Leg dat, ondanks de wetenschappelijke uitleg die ik gedaan heb, maar eens uit aan je eigen brein, laat staan aan dat van anderen.

Comments are Disabled