Muziek als pleister op alle wonden

In de ondertitel van mijn blog schrijf ik: “Wat ga je doen als je alles hebt geprobeerd en niets werkt”. Het is een prachtige zin, maar hij komt niet van mij. Wel van Hitsamatsu, ergens in de 19e eeuw.
In de zen noemen we zoiets een koan ofwel een vraag, een zin of een dialoog waarop je met het logische verstand geen passend antwoord op zal/kan vinden.

Ik wil hier niet uitweiden over koans of over zen. Ik ben allesbehalve een expert op zenvlak en ook niet op het vlak van chronische pijn. Als ik al ergens deskundig in zou zijn dan is het in de ervaringen die ik opdoe als zenstudent met chronische pijn.

Ik vind het heel bevrijdend om binnen deze oude boeddhistische traditie telkens weer iets te vinden dat mij op mijn pad verder helpt. Zeker als het gaat over chronische pijn, maar zeker ook bij elke vorm van lijden waar ik mee geconfronteerd word.

Wat ga je doen als er echt niets is wat helpt? Ik heb er al veel over nagedacht. Wat kan ik doen? Op sommige momenten, gewoon niets. Letterlijk, niets. Dan ‘doe’ ik dat. Niets.
Niets doen is soms de boodschap, zeker als er niets anders werkt. Wil dat dan zeggen dat ik alles laat schieten, nergens meer in geloof, bij de pakken blijf zitten, het opgeef en niet meer verder wil ? Natuurlijk niet, het wil enkel zeggen dat effectief niets doen op dat moment de beste optie is.

Wat dat niets doen inhoudt, kan voor iedereen anders zijn. Bij mij is muziek beluisteren één van de beste zalvende middelen.
Ik ben als tiener opgegroeid met Iron Maiden en aanverwanten.
Als ik terug naar die muziek grijp, gaat er als het ware een mentale deur open, waarbij de muziek als stroop op de pijn van dat moment wordt gegoten.

 

headphones-424163_960_720

Ik denk op die momenten aan niets, doe ook niets, behalve luisteren en de muziek laten doordringen tot het diepste van mijzelf.

Soms zijn het de woorden, op andere momenten de melodieën of de ritmes die mij in vervoering brengen. Soms is het alles samen.

De muziek geeft me op die moeilijke momenten kracht, hoop, geloof en moed om te durven kijken wat er is. En dan merk ik elke keer weer dat er ondanks de pijn nog steeds iets in mij aanwezig is wat mij elke keer opnieuw weer verder doet gaan.

Het leven zelf denk ik dan, wat nu éénmaal niet zonder lijden kan bestaan.

Zoals nu, hier.

efcca6e8-7183-11e5-afff-53bdaf2b1a8c_web_scale_0.0704887_0.0704887__

3 Comments

  1. Beantwoorden
    Mike 3 februari 2016

    Aaaaah Iron maiden … we zijn duidelijk van dezelfde generatie 🙂
    en inderdaad, muziek is de beste dokter die er is!

  2. Beantwoorden
    Caroline 3 februari 2016

    Grappig, ik heb helemaal niets met Iron Maiden 🙂
    Maar m.b.t.pijn merk ik dat ik voor Disney liedjes ga. Let it go (uit de film frozen) vind ik bijvoorbeeld heerlijk om mee te zingen. En journey to the past (van de film Anastasia) en dan met name de eerste regels van de coupletten:

    Heart don’t fail me now,
    Courage don’t desert me,
    Don’t turn back now that we’re here.
    People always say
    Life
    is full of choices,
    No one ever mentions fear.

    One step at a time,
    One hope, then another.
    Who nows where this road may go–
    Back to who I was,
    On to find my future,
    Things my heart still needs to know.

    Ik ben vrij ongeduldig en loop graag met zeven-mijls-laarzen. Maar dat helpt niet als je van je pijn af wil komen (one step at the time). Ook heb ik het heel moeilijk gevonden om hoop te houden voor de toekomst en niet op te geven, hoeveel teleurstellingen je ook te verwerken krijgt. Vandaar dat deze tekst mij erg heeft geholpen.

    Verder waardeer ik de muziek van Bon Jovi (it’s my life ed)

  3. Beantwoorden
    Bert 1 maart 2016

    Ik ben helemaaaaaal geen Iron Maiden fan. Wel een en herkenbare mooie blog. Zoals die quote van Bob Marley: “One good thing about music, when it hits you, you feel no pain”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *